Recuérdame

Recuérdame cuando duermes y adivino lo que sueñas,
cuando lejos de nuestra cama sea en mí en quien piensas,
recuérdame.

Recuérdame cuando parta y no regrese a nuestra casa,
cuando el frío y la tristeza se funden y te abrazan,
recuérdame.

Recuérdame cuando mires a los ojos del pasado,
cuando ya no amanezcan en tus brazos
y que seas invisible para mí, para mí.

Recuérdame, amándote, mirándote a los ojos,
atándome a tu vida;
recuérdame amándote, esperándote tranquila
sin rencor y sin medida;
recuérdame, recuérdame que mi alma fue tatuada
en tu piel.

Recuérdame cuando sientas que tu alma está inquieta,
si el deseo y tu amor no me calientan,
recuérdame.

Recuérdame cuando mires a los ojos del pasado,
cuando ya no amanezca en tus brazos
y que seas invisible para mi, para mi.

Recuérdame, amándote, mirándote a los ojos,
atándome a tu vida;
recuérdame amándote, esperándome tranquila,
sin rencor y sin medida;
recuérdame, recuérdame que mi alma está tatuada
en tu piel.

Recuérdame, amándote, mirándote a los ojos,
atándome a tu vida;
recuérdame, recuérdame que mi alma fue tatuada
en tu piel.
29/03/2009 15:04 Autor: cartasparael. Enlace permanente. Hay 3 comentarios.

Ahora siento que me voy....

Sólo soy medio feliz cuando no pienso en el tiempo. No es nada bueno pensar en lo rápido que va. No es nada bueno perder la esperanza, saber que ya nada me queda para vivir junto a tí ni aunque fueran dos horas. Es tan frustrante e irónico saber que soy tan idiota de dejar el tiempo pasar.

Me desespero cuando veo que cada día es uno más, o uno menos, y sin tí. Hace noches que sueño contigo, con revolcarme entre tus brazos hasta que mi razón no de a más, sin importarme el mañana o el ayer, sólo tú y yo.

Desearia hacer cualquier cosa por complacerte, bailárte el agua cada día, cada noche, cada suspiro sería tuyo. Retomando ese mundo que podría volver a donde tú lo dejaste. Necesito volver a amarte más y mejor, volver a estar loca por tí, que seas el dueño de este mar que cada día está más furioso por tener sed y no poder beber. No quiero ni podré amar a otro que no seas tú, jamás. Viviré contanto las horas, esperando que algún día vuelvas a aparecer por mi vida, soñando con volver a tenerte entre mis brazos aunque sepa que volvería a ser mi perdición. Viviré con tu ausencia a cuestas cada día y con este dolor físico que sólo desaparece cuando te sueño. Y moriré con ello.

 

"Tras la marea nadie tiene sed...

Nos lastimamos suficiente, cuesta mirarnos frente a frente...

después de un puño contra la pared,

de donde arranco yo un abrazo mientras tu juntas los pedazos...

es preferible callar... necesitamos el silencio, para respirar.

Llora conmigo hasta que el cielo sea cielo,

hasta que el frío que hoy sentimos se convierta en fuego,

hasta que llore el mar...

y el beso que quedó vacío ocupe su lugar, y todo vuelve a empezar...

Pasan las tardes y mirar sin ver...

nos aguantamos el cariño, por no portarnos como niños.

Mejor sentarme al borde de tu piel,

que echarle sal a las heridas de quien más amo en esta vida...

la calma está por llegar,

en cuanto aclare la tormenta, nos vamos a encontrar...

Llora conmigo hasta que el cielo sea cielo,

hasta que el frío que hoy sentimos se convierta en fuego...

hasta que llore el mar...

y todo vuelve a empezar...

tomo distancia y sigo aquí,

tan cerca y tan lejos de tí,

que no me faltas,

se que la rabia es pasajera, y aunque esta guerra espera.

Yo no me marcho, tu no me dejas."

 

Es fácil soñar con que también me sigues amando, es fácil soñar que ahora tal vez lo estés leyendo y sea porque me quieres y porque allá donde vayas, un pedazito de tí sigue soñando conmigo. Hay veces en las que me gusta engañarme y pensar que nuestro amor es eterno, y que va por encima de lo físico, que puede mantenerse intacto aunque pasen los años sin vernos. Es fácil...

05/01/2009 13:15 Autor: cartasparael. Enlace permanente. Hay 1 comentario.

porqué te vas, y sólo pienso en tí...

Esta noche hará 3 años que lo conocí. Recuerdo esos dos primeros besos, recuerdo todas las miradas, suspiros, pensamientos, noches sin dormir que precedían a esos dos besos. Recuerdo borrosamente de qué hablamos esa noche pero sí recuerdo perfectamente la sensación con la que me quedé cuando su coche me dejó delante de mi casa sin ni siquiera tocarme un dedo... recuerdo que me sentí como una niña de 15 años en la que un chico la acompaña por primera vez a casa después de una noche de fiesta. Recuerdo la sensación que tenía cuando me subía a su coche dejando pasar la vida...

Recuerdo la primera vez que nos besamos y la primera vez que me penetró, entre dudas y sentimientos extraños, ajenos, dolor... Recuerdo también cuando me abandonó, como se tiran a la basura los papeles ya usados.

y luego pasaron los meses, y yo empezé a dejar de ser ese patito que yo me veía para él y convertirme en un cisne más sabio. Recuerdo sus miradas que me  erizaban toda la piel, recuerdo la noche de nuestro reencuentro (también en navidades), nuestro beso, todas esas noches que pasamos en mi piso, nuestros paseos por barcelona, todas las noches que pasamos en cualquier bar del pueblo o en la metro besándonos y riendo. Recuerdo cómo me gustaba la relación que mantenía con mis amigas, como si fuera uno más. Recuerdo los buenos momentos que pasamos, las risas y el amor. Y todas nuestras primeras veces, todas las miradas que las guardo como uno de mis mas preciados tresoros, pues nadie en esta vida me ha mirado como tu....

Pero también recuerdo lo mal que te traté y lo idiota que fuí, ahora lo tendría todo. Recuerdo mis gritos y mis suplicas esa noche de agosto mientras tu me decías que se había acabado, recuerdo las ganas que tenía de vomitar cada vez que te veía pasear cogido de la mano con ella, recuerdo como  dejé pasar el tiempo....

 

En todo caso, te recuerdo.

31/12/2008 16:10 Autor: cartasparael. Enlace permanente. No hay comentarios. Comentar.

y aun me parece mentira que se escape mi vida imaginando que vuelves...

y ya van casi 3 años, y yo aún dejo la ventana abierta.

27/12/2008 13:37 Autor: cartasparael. Enlace permanente. No hay comentarios. Comentar.

Finde de despedida

Viernes:

Tan pronto como terminamos las clases nos fuímos a mi piso y me cocinó un arroz a la cubana que estaba delicioso (¿cuando aprenderé yo a cocinar como él?), después de fregar los platos y dejarlo todo ordenado nos echamos una siesta, que yo quería que fuera media hora y al final fueron dos), pero bueno. A las 5 y media ya estabamos en la calle, con el frío que hacía, y haciendo deporte. Estuvimos más de una hora por las afueras de Cerdanyola, corriendo, haciendo sprints y haciendo estiramientos. Él se río mucho de mí porque dice que me canso enseguida y yo me enfadaba porque era normal que él tuviera más disciplina que yo ya que lleba años jugando a basquet. Pero bueno, al fin y al cabo, nos divertimos mucho. Llegamos a las ocho al piso y después de una ducha reconfortante yo le preparé la cena... una tortilla de patatas medio quemada que él me tuvo que salvar y una ensalada de mar que me quedó muy buena, aunque tampoco tiene mucho secreto. Después, vimos una peli en el sofá, Mar adentro. Él ya la había visto y yo no. Acabé llorando a mares por la película. Aunque no tenga mucho merito porque soy de lágrima fácil, la película es buenísima y realmente triste y reflexiva. Después de la película me quedé dormida al instante después de el día tan intenso.

Sábado:

Nos levantamos demasiado tarde, y después de terminar de hacer la práctica y enviarsela al profe por correo, recogimos las cosas, nos preparamos unos bocatas, y nos fuimos hacia Girona. Llegamos a eso de las cuatro y después de dejar las cosas en el apartamento salimos a pasear. Hay que ver como me encandila esa ciudad, él sabe que me encanta y por eso nos escapamos de vez en cuando al apartamento de sus padres. No pude evitarlo y le arrastré a la calle de las tiendas, mientras él se fumaba un cigarro y se tomaba una cerveza en el bar de delante yo aproveché y me compré unos zapatos preciosos en una tienda que me encanta. Después, me enamoré de un mini-vestidito de un escaparate y no pude resistir la tentación, él me lo compró con la condición de que lo estrenara por la noche, acepté. Al final, terminamos pasadas las 8 y yo me gasté una fortuna, y es que soy demasiado consumista.

Después de arreglarnos y ducharnos me llevó a cenar a un restaurante que me encantó. Estaba al lado del río y era muy sofisticado, conservando su lado antiguo y con un toque pijín, de esos que me encantan. Comimos de puta madre, aunque luego creo que con la factura se nos cortó la digestión, pero bueno, un día es un día.

Acabamos el día follando en un rincón de fuera la catedral, últimamente los sitios sagrados tienen su encanto porque ya hemos pervertido unos cuantos.

Domingo:

Nos levantamos tarde y comimos una fideuà buenísima en un restaurante un tanto pintoresco y muy acogedor. Después de comer cogimos el coche y ya bajamos a Barcelona. Llegamos a las cinco a casa y nos despedimos.

25/12/2008 11:18 Autor: cartasparael. Enlace permanente. No hay comentarios. Comentar.

un charquito sin estrellas

Tengo tanto trabajo que no tengo tiempo ni para pensar.

Pero es tiempo de decisiones y de planes de futuro. Me estoy planteando la posibilidad de hacer un erasmus, necesito alejarme de todo y aprender mucho. La semana pasada tuve una crisis muy gorda y he estado mirando varios psicologos pero no me puedo permitir pagar yo sola 60 euros por sesión, que es el precio medio de una sesión. Te extraño

29/11/2008 13:42 Autor: cartasparael. Enlace permanente. No hay comentarios. Comentar.

decisiones...

Estoy pasando un mal momento. No encuentro mí sitio. No sé si estoy enamorada de él. No es lo que busco. No puedo resignarme a una existencia normal, tranquila, vulgar. No quiero estabilidad ni quiero un regalo cada 14 de Febrero. Necesito tanto el dolor para sentirme viva, necesito la locura y el riesgo de algun amor incierto. Necesito luchar por ese amor que anhelo día y día y no regar las flores para mantener lo que ya tengo...


Bfff. Estoy agobiada y cansada. No sé que debo hacer. Quiero dejarlo y no tengo lo que hace falta para hacerlo. Quiero despertar un día y que todo vuelva a ser como antes de estar con él. Ser libre y poder llorar cada vez que quiera sin sentirme culpable. Sé que estoy siendo malagradecida, egoísta y que él no merece esto pero quiero dejarlo y no quiero a la vez. No es el hombre de mi vida, aunque es tal vez, la pareja casi perfecta. Pero yo deseo algo que él no puede darme.

él es perfecto para mí. Me ayuda, me comprende y me gusta. Pero para mí es más un compañero que un amor. No me importaria compartir mi vida con él si no tuviera otra elección, puesto que es una compañía que valoro, que nos llevamos bien y que conectamos a la perfección a la hora de hacer viajes, salidas o elegir restaurantes o películas. Pero si pudiera elegir, elegiria que apareciera otro hombre, un hombre que me hiciera estremecer con sólo mirarme, que por él fuera capaz de morir o matar, que pudiera sentirme adicta a él.

Ojalá pudieras estar aquí, y podertelo explicar cara a cara, seguramente tú sabrías que palabras usar para poder hacerme sentir mejor o encontrar una salida... No quiero precipitarme y sé que acabaré acobardiendome pero realmente me encuentro en un pozo que yo misma voy construyendo día a día y del que me da miedo salir.


Besos. Marta
15/11/2008 16:17 Autor: cartasparael. Enlace permanente. No hay comentarios. Comentar.

Donde sea que hoy estés

Esta mañana he entrado en tu blog y he visto que te havias mudado a otra ciudad a trabajar, solo, y por lo que describias era una gran ciudad por lo que mi corazón ha empezado a elevarse y he caído en el error de pensar que alomejor era Barcelona, que alomejor podria averiguar en que empresa trabajabas y pasarme por allí como quien no quiere la cosa... Una gran ciudad para los dos solos, un inicio de amistad... la oportunidad que siempre soñamos, lo que estaba esperando desde hacía mucho tiempo...

Pero que decepción me he llevado, cuando la palabra escrita ha sido: Madrid. En realidad, sé que es mejor, pero así me doy cuenta de que aun estás mas lejos, de que no voy a encontrarte más y de que, todo, entre nosotros ya terminó y está sepultado entre montones de ilusiones perdidas y sueños rotos.

Es muy xungo pensar que jamás podré volver a estar contigo, pero más lo es pensar que es lo mejor que habría podido pasar.

Yo ahora estoy bien, con él estamos mejor que nunca, dentro de 3 semanas hacemos 1 año y nos vamos a Andorra a celebrarlo, le quiero mucho... pero nose. Estoy cansada, cansada de que no pase nada que me haga olvidarme de tí definitivamente, cansada de empezar nuevas vidas, en nuevos lugares... y nunca empezar lejos de ti. Pero bueno, mañana será otro día.

 

Por lo demás, todo bien. Hace días (por fin!) fuí a ver Vicky, Cristina Barcelona y realmente me sorprendió. Me gustó muchísimo la película, tiene unos toques muy geniales y los papeles de Pe y Bardem estan muy pero que muy bien. Sobra decir que el papel de Cristina es el peor de todos y que está sosa y desaliñada. Ahora sí, gracias a diós la fuí a ver en Versión original, porque sino, pierde gran gracia de la peli.

El lunes voy a ver Diario de una Ninfómana!!! Cuanto tiempo esperando esta película, de mi gran, admirada y idolatrada Valérie Tasso. Me he leído todos sus libros y no puedo faltar a verla.

Por lo demñas, nada más. He empezado a estudiar inglés (después de más de 2 años sin tocarlo) y me lo he tomado muy enserio, a ver qué tal.

18/10/2008 11:27 Autor: cartasparael. Enlace permanente. No hay comentarios. Comentar.

Sempre queda un fil

"Com si fos un fil,
un fil llarg i prim que teixint-se d'enyor m'uneix sempre al teu cor.
És només un fil, potser fràgil però sempre fàcil
per sentir-te dintre meu tan a prop i tan absent.

No ha d'esborrar el temps ni un sol traç
de tants sentiments per tu
ni podrà l'oblit trencar el fil
que tibant em lliga a tu
jo t'espero i t'espero

Llenço a les estrelles
un cant pel teu record més dolç
ara que és més possible el món que somniaves encara adolescent.
I les ferides que t'han fet
i les ferides que tu has fet
cuso amb aquest fil.

Que per tendre és tan tens que per minso es fa immens.

Per sentir-te dintre meu tan a prop i tan absent.

Queda sempre un fil."

Lluís Llach

27/09/2008 11:27 Autor: cartasparael. Enlace permanente. Hay 1 comentario.

afortunada

Tinc una carrera que m'apassiona i que em va molt bé. Tinc uns amics fantàstics que compten amb mi, que m'estimen i amb els quals passo uns moments irrepetibles. Comparteixo pis en un lloc que m'agrada i amb els meus millors amics de la uni i hi ha molt bon rollo. Tinc un novio que em cuida, em mima, m'estima i em tracta massa bé. Tinc una bona família que fa que no em falti de res. Tinc suficients diners per poder viure a mi aire i sense estar-me de res. Tinc salut i no em queixo del meu físic. Llavors... de qué cony em queixo?

11/09/2008 16:41 Autor: cartasparael. Enlace permanente. Hay 1 comentario.


Blog creado con Blogia. Derechos de autor con . Estadísticas. Suscribir RSS. Admin.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras contra la leucemia y el Iniciador Zaragoza (networking entre emprendedores).